btw.. ograniczenie długości komentarzy pod tekstami uważam za kompletnie chybiony pomysł. Kto to wymyślił?

Nowe erpegowe pokolenie wygląda inaczej, niż ci, którzy zaczynali na pierwszych numerach MiMa - to oczywiste. Podobnie inne było pokolenie próbujące w tym kraju erpegować. Zmieniają się warunki, dostępność podręczników na rynku, popularność tej formy rozrywki etc. Następne pokolenie będzie jeszcze inne. I dobrze. W przeciwieństwie do Autora patrzę na to wszystko pozytywnie. Ludzie, którzy zaczynają dzisiaj, nigdy nie będą mieli naszych wspomnień, ale będą mieli inne i niejeden z nich popełni tego typu tekst za lat naście.
Nie wierzę w to, by rozwój crpg, VR i innych takich kiedykolwiek całkowicie wyparł spotkanie przyjaciół przy stole, przed kartami postaci z garścią kostek w ręku. Pewnych klimatów nigdy nie zastąpi najbardziej wypasiona technologia.
A co do szacunków liczby grających i kupujących - chciałem tylko zapytać, skąd te dane? Na czym opierałeś szacunki? Bo zwykle jest z tym problem.

btw.. ograniczenie długości komentarzy pod tekstami uważa

Tekst trochę zamotany i ciężko mi go oceniać. Z jednej strony sympatycznie się czyta i wspomina (zaczynałem erpegować w tym samym czasie co Autor tekstu), z drugiej strony chwilami odnoszę wrażenie, że Autor nie do końca wie, o czym chce pisać. Bo mamy na początku osobiste wspomnienia dotyczące erpegowych początków (marginalnie potraktowano więc to, jak wyglądała sytuacja w całym naszym kraju dekadę temu, a o tym co było jeszcze wcześniej nie ma nawet słowa). I w sumie ok - tekst może być oparty na wspomnieniach jednego erpegowca, potem jednak tekst rozcapierza się na różne problemy, próbę szacowania popularności rpg w Polsce, dumania o przyszłości rpg, zaniku klasycznych sesji wraz z rozwojem technologii, problem sprzedaży podręczników i piracenia etc. Trochę tu bałaganu imho. Autor pobieżnie ruszył tematy nadające się na kilka osobnych tekstów.

Starość nie radość. Dobry tekst wspominkowy, ale na szczęście nie musi się to wszystko odbyć według opisanego schematu. Wnioskuję z przykładu moich rodziców i brydża. Wiele lat nie grali, aż tu pewnego popołudnia wracam do domu i zastaję ich ze znajomymi przy naszym kuchennym w ciszy z zapałem ciskających pogniecione kartoniki. Mam nadzieję, że zaskoczę moje dzieciaki (narazie nic o takich nie wiem) w podobny sposób...